Uit een kritische analyse van de Nota van Inlichtingen blijkt dat de onderwijsinstelling weliswaar op enkele punten verduidelijking geeft, maar tegelijkertijd vasthoudt aan voorwaarden die door inschrijvers als juridisch en commercieel zwaar worden gezien. Vooral de manier waarop risico’s worden verdeeld, roept vragen op.

Fontys maakt meteen korte metten met een veelgebruikte constructie in de markt. Een facilitatorrol, waarbij een groot deel van de dienstverlening via derden loopt zonder directe contractuele relatie, is uitgesloten. Dat schept duidelijkheid, maar legt ook druk op aanbieders. Tegelijkertijd erkent de instelling dat vervoerders zoals NS, Arriva, GVB en RET zelf verantwoordelijk blijven voor de feitelijke uitvoering van het vervoer. 

spanningsveld

Daardoor ontstaat een spanningsveld: de opdrachtnemer blijft verantwoordelijk voor het geheel, terwijl hij niet overal directe controle over heeft. In de stukken wordt dit scherp verwoord: “Opdrachtnemer is verantwoordelijk voor toegang, platformfunctionaliteit, transactieverwerking, rapportage en support binnen zijn invloedssfeer, maar niet voor de feitelijke uitvoering, beschikbaarheid, tarieven, dienstregeling, vergunningen of operationele prestaties van publieke vervoerders/mobiliteitsaanbieders.”

Een van de grootste struikelblokken is de aansprakelijkheid. Fontys stelt dat de regeling proportioneel is omdat alleen directe schade wordt vergoed en indirecte schade is uitgesloten. Critici vinden dat onvoldoende. Het ontbreken van een duidelijke financiële bovengrens voor bepaalde risico’s, zoals AVG-schendingen en intellectuele eigendomsrechten, maakt de regeling volgens hen potentieel onbeheersbaar. In de analyse wordt dat scherp neergezet: “Een aansprakelijkheidsregeling zonder kwantitatieve bovengrens kan disproportioneel zijn als de opdrachtwaarde relatief beperkt is en de potentiële schade veel hoger ligt dan de marge of vergoeding van opdrachtnemer.”

rolverdeling

Ook de rolverdeling rond privacy ligt onder een vergrootglas. Fontys gaat er vanuit dat de opdrachtnemer verwerker is, maar dat wordt als te kort door de bocht gezien. In de praktijk kan een leverancier namelijk ook zelfstandig verwerkingsverantwoordelijke zijn, bijvoorbeeld bij fraudepreventie of eigen administratieve verplichtingen. De stukken benadrukken dat dit onderscheid essentieel is: “Een partij wordt niet automatisch verwerker omdat de aanbestedende dienst dat contractueel zo noemt. De feitelijke zeggenschap over doel en essentiële middelen is bepalend.”

Daarnaast blijft de vervoersgarantie een heikel punt. Fontys noemt deze enerzijds een inspanningsverplichting, maar koppelt er anderzijds boetes aan alsof het een resultaatsverplichting is. Die dubbelzinnigheid zorgt voor onzekerheid. “Fontys lijkt beide posities tegelijk te willen behouden. Dat is juridisch onzuiver en commercieel riskant,” luidt de conclusie in de analyse.