Tag archieven: straatbeeld

Toename ongelukken: fietsers racen door steden zonder oog voor omgeving

Nederland, ooit het toonbeeld van rustig en sociaal fietsen, verandert razendsnel in een land waar snelheid en egoïsme het verkeer domineren.

De hedendaagse fietser lijkt steeds minder aandacht te hebben voor zijn omgeving en des te meer voor zijn eigen tijdswinst. Wat ooit een vervoersmiddel was dat ruimte en rust bood in de stad, is in korte tijd verworden tot een gevaarlijk projectiel in het verkeer. Opvallend is de rol die technologie speelt in deze ontwikkeling. Koptelefoons, oordopjes en zelfs grote noise cancelling-headsets zijn eerder regel dan uitzondering geworden in het straatbeeld. 

gevaarlijk

Daarmee onttrekt de fietser zich niet alleen auditief aan het verkeer, maar ook sociaal. De blik strak vooruit, de muziek op maximaal volume, geen oogcontact meer met anderen op de weg. Niet zelden leidt dat tot gevaarlijke situaties waarbij voorrang wordt genegeerd, signalen van medeverkeersdeelnemers worden gemist en reflexen uitblijven. Wie een fietser probeert te waarschuwen met een belletje, krijgt zelden reactie. De muziek wint het van het gezonde verstand.

Daarbij komt de toenemende drang naar snelheid. De opmars van de elektrische fiets en varianten als fatbikes heeft geleid tot een nieuwe generatie fietsers die zich haast alsof ze op een scooter rijden. Het klassieke beeld van een rustig peddelende Nederlander maakt plaats voor jonge en oudere weggebruikers die met 25 kilometer per uur of meer door smalle straten en over drukke kruispunten jagen. Een rit naar school of werk is geen dagelijkse gewoonte meer, maar een wedstrijd tegen de klok.

letsel

De cijfers laten weinig ruimte voor twijfel. Het aantal fietsongelukken blijft stijgen, het letsel wordt ernstiger, en de kwetsbaarheid van oudere verkeersdeelnemers neemt zienderogen toe. Toch blijft de roep om meer persoonlijke verantwoordelijkheid opvallend stil. Er wordt gekeken naar gemeenten, naar infrastructuur, naar verkeersborden en boetes. Maar zelden wordt de fietser zelf aangesproken op zijn gedrag.

Foto: © Pitane Blue – fietsverkeer
[radio_player id=12]

Zolang snelheid, persoonlijk comfort en individualistisch gedrag de dominante factoren blijven in het fietsverkeer, zullen aanvullende maatregelen slechts symptoombestrijding zijn

De sociale etiquette heeft een dramatische verschuiving ondergaan. Waar fietsers vroeger een bescheiden verontschuldiging aanboden bij een te krappe passage, hoor je nu eerder een geïrriteerde zucht of zelfs een scheldwoord als iemand hun weg kruist.

Het gedrag van veel fietsers weerspiegelt een bredere maatschappelijke trend: haast is belangrijker dan harmonie, en individualisme wint het van rekening houden met een ander. De openbare ruimte lijkt vooral een plek waar iedereen zijn eigen gang gaat, zolang het maar snel gaat. Verkeersregels worden als optioneel beschouwd zolang de route maar korter of sneller wordt. De smartphone wordt tijdens het fietsen nog steeds massaal gebruikt, terwijl de handen van het stuur verdwijnen en de blik op het scherm blijft hangen.

sentiment

De stille verontschuldiging die een fietser vroeger gaf wanneer hij per ongeluk te dicht langs een voetganger reed, is vervangen door een zucht of scheldwoord als iemand zijn pad durft te kruisen. Een zelden uitgesproken maar veel gevoeld sentiment is dat wie zich niet snel beweegt, beter aan de kant kan gaan staan. De fietser van nu eist de ruimte op en duldt weinig correctie.

Het is de hoogste tijd dat het gesprek over fietsveiligheid niet langer wordt afgedaan met plannen over infrastructuur of nieuwe boetes. De kern van het probleem ligt bij de fietser zelf. Het besef dat je als weggebruiker ook verantwoordelijkheid draagt voor anderen, lijkt te zijn verdwenen. Fietsen is niet alleen een recht, het is ook een sociale handeling. En wie zich afsluit van zijn omgeving, met muziek op de oren en haast in het hoofd, draagt bij aan een cultuur waarin ongelukken niet de uitzondering maar de verwachting zijn.

lapmiddelen

Zolang snelheid, comfort en individualisme de boventoon voeren in het fietsverkeer, zullen maatregelen slechts lapmiddelen zijn. Wat ontbreekt, is de bereidheid tot zelfreflectie en gedragsverandering. Wie werkelijk veilig wil fietsen, zal eerst moeten leren kijken, luisteren en rekening houden met een ander.

NOW of TOZO alleen geen redding voor taxichauffeurs

Geen taxi’s meer op de taxistandplaats bij de luchthaven, het hotel of op de taxistandplaats in de stad. Elke dag bereiken ons meer en meer signalen dat taxichauffeurs het voor gezien houden. Dat de taxibedrijven het al zwaar hadden voor de lockdown behoeft ook geen verdere uitleg. Toch kroop de sector uit een diep dal, maar de lockdown heeft ertoe bijgedragen dat we nu steeds meer schrijnende verhalen van ondernemers te horen krijgen. De NOW of TOZO regeling leek de redding te worden voor ondernemers maar nu gaan ze alsnog onderuit. 

Het beeld zien we vooral bij bedrijven die ruim 80% van hun omzet halen uit straattaxi, luchthavenvervoer het vervoer voor bedrijven binnen de randstad. De Tijdelijke overbruggingsregeling zelfstandig ondernemers (Tozo) is een van de maatregelen van het kabinet om ondernemers te ondersteunen tijdens de coronacrisis. De regeling is voor zelfstandig ondernemers, waaronder zzp’ers. Het voorziet in een aanvullende uitkering voor levensonderhoud als het inkomen door de coronacrisis tot onder het sociaal minimum daalt. Wanneer het inkomen onder het sociaal minimum is gedaald is het leed niet meer te overzien. De coulance van leasebedrijven is er niet meer en banken waren vanaf de eerste dag geen partij in de taxisector om te helpen. De komende maanden zien wij veel leed op ons afkomen in deze sector.

Wij reden 2500 ritten per maand naar en vanuit Schiphol. Dat is nu teruggevallen tot een paar ritjes per week. Het is niet meer op te brengen. Eerst onze eigen reserves in de zaak gestopt en nu ook alle cash kredieten opgebruikt. Op het moment dat ook, eerder gezonde, familiebedrijven omvallen is dat een signaal dat er een domino-effect zal optreden in de taxisector.

Achterstallige leningen, leasewagens die niet meer tijdig betaald kunnen worden, geen afdracht van pensioenpremies, achterstallige loonbelasting, uitstel van betaling van de huur voor het bedrijfspand en parkeerplaatsen voor taxi’s. Het zijn enkele financiële zorgen waar ondernemers nu dagelijks mee te maken krijgen. Leveranciers aan taxibedrijven doen hun uiterste best om het leed te verzachten, maar zien steeds meer bedrijven voorbereidingen treffen om het bijltje er bij neer te leggen. Zelfs al zou de sector morgen weer aan de slag kunnen, het is niet meer op te brengen om de schade weg te werken.

Dagelijks vragen van openhartige ondernemers van taxibedrijven of er uitstel van betaling kan worden verleend. Het is wellicht een druppel op de gloeiende plaat . Toch een stille hoop door hier aan mee te werken dat men straks nog klanten mag houden en het gevoel dat je niet meewerkte aan hun ondergang.

De brancheorganisatie, die het trouwens zelf ook zwaar heeft, kan hier niets meer in betekenen. Alle goed bedoelde onderhandelingen met de overheid ten spijt, de werkelijkheid komt nu in beeld. Een beeld waarin de straattaxi definitief uit het straatbeeld zal verdwijnen in zijn huidige vorm. Niet alleen de taxisector heeft last van de uitval. Bedrijven gespecialiseerd in vervoer met chauffeur moeten noodgedwongen stoppen. De enige die hier wellicht de vruchten van zal plukken is Uber want met enige zekerheid kunnen we stellen dat het wegvallen van straattaxi in zijn traditionele vorm een gedroomd scenario is voor het ‘platform zonder personeel‘ na de coronacrisis.

De oorzaken zijn gemakkelijk te duiden. De sector leeft op wanneer het goed gaat in de horeca, theaters, evenementen, congressen en reissector. Alle genoemde sectoren kennen momenteel hun eigen ellende met als direct gevolg het stilvallen van alle vervoersbewegingen. De economie gaat al bijna een jaar gebukt onder de maatregelen van de pandemie. Voor velen onder ons minder bekend maar ondertussen zorgt het voor veel ellende bij heel veel ondernemers, hun families en personeel.


Het begon bij de start van de coronacrisis als eerste met het Taxi Electric dat noodgedwongen zijn eigen faillissement aanvroeg. De Reest in Meppel ging onderuit, Dutchcabs in Almere en vorige week nog probeerde bestuurder Martijn Walraven zijn bedrijf te redden door zich te verzetten tegen het uitgesproken faillissement van Taxi Horn. Het zijn slechts een paar voorbeelden. Toch is er nog meer ellende want niet iedereen gaat failliet. Ondernemers waar wij mee praten vinden het nu een mooi moment om zelf te stoppen en geen faillissement af te wachten. De schade zelf beperken. Sommigen gaan nu met pensioen en vinden het mooi geweest. Anderen zeggen het lidmaatschap op bij de TTO en zoeken een baan in een andere sector.

Bijna niemand neemt nog een taxi. De coronacrisis treft de ene branche aanzienlijk harder dan de andere. Deze maatregelen hebben ook gevolgen voor het Valysvervoer. Men kan er nog steeds ritten bestellen, maar de vervoersaantallen zijn gedaald tot een dramatisch dieptepunt wat directe gevolgen heeft voor alle aangesloten taxibedrijven die dagelijks Valysvervoer rijden. Valys is er voor reizigers met een mobiliteitsbeperking die een familiebezoekje willen maken, een sociaal-recreatieve uitstap buiten de eigen regio of een dagje erop uit willen trekken.

Lees ook: Even geen Rent A Bob tijdens de komende avonden

lege taxistandplaats Eindhoven Airport